Internationaal jongeren kamp

NCS´ers op reis naar Pocking (Duitsland) naar internationaal kamp van Solijugend
Ieder jaar hebben we de kriebels, gaat het dit jaar weer zo leuk worden als vorig jaar, hoe is het programma, hoe is de groep, hoe is de school, gaan we veel zwemmen, hoe zal de treinreis gaan en hoe is het weerzien met al die leuke mensen uit andere landen…..
Ook dit jaar dus, we waren met een bescheiden groep maar dat maakt voor het kamp niet uit: iedereen kent de Nederlanders omdat we gewoon overal aan mee doen en zelf ook een zeer gewaardeerde activiteit organiseren: the Dutch Watergames! De bedoeling is spelletjes doen met thema water (lukt prima) en uiteindelijk is er niemand die mee doet die nog droge kleren aanheeft als het afgelopen is. Missie geslaagd, we doen het op de eerste zondag van het kamp en we merken dat het meteen veel animositeit oplevert!

Die zondag was voor ons wel een heel drukke dag, niet alleen omdat we op zaterdag de treinreis van zo’n 10 uur (sommigen zelfs langer) hadden gehad maar we hadden ook nog keukendienst en ’s avonds nachtwacht- lekker begin van het kamp.
In de ochtend waren de Lager Olympics, ook bedoeld om mensen met elkaar kennis te laten maken en daarbij was het opvallend hoeveel nieuwe mensen sommige groepen hadden. Erg leuk om te zien dat er ieder jaar weer nieuwe mensen zijn die deze fantastische ervaring willen meemaken.
De deelnemers hebben ieder een stukje over een deel/ervaring geschreven, het is vrijwel onmogelijk om alles wat je mee maakt te beschrijven: daarvoor zou je gewoon een keer mee moeten gaan!
Ik hou van Duits eten!
Mijn liefde voor eten komt helemaal goed als ik naar Duitsland ga. Mijn herinneringen aan kamp bestaan dan ook voor een deel aan het lekkere eten en dit jaar steeg het boven verwachtingen uit want het eten was fantastisch! In Duitsland eet je warm tijdens de lunch en daarbij kon je kiezen wat je wilde en er was altijd keuze in de saladebar. Als er pasta was dan koos ik altijd de Spätzle behalve die ene keer: toen was er pasta met zalm in roomsaus- ik werd bijna verliefd op de catering!
Niet alleen mijn liefde voor eten zorgde ervoor dat de catering onze groep zo geweldig vond als wij hen, tijdens de keukendienst lieten we onze niet te stoppen werklust en enthousiasme zien en mede dankzij het feit dat 5 van ons restaurant ervaring hebben hielden we er een tempo op na dat ongeëvenaard was tijdens het hele kamp. We lieten de keuken als een geoliede machine werken, tafels werden afgeveegd zodra de mensen de tafel verlieten, de afwas liep als een trein en de boel zag er spic en span uit. Helaas begaf tijdens de lunch de afwasmachine het dus onze mede keukendienstgroep uit Ierland had heel veel pech. Toch straalde de catering weer van oor tot oor toen wij bij het avondeten weer present waren om de hele boel weer in goede banen te leiden.
De catering verdient zeker een compliment, niet alleen vanwege het eten maar ook dat ze steeds opnieuw weer uit moeten leggen hoe de meest simpele taken uit te voeren, niet iedere groep spreekt Duits en er zijn best wat mensen die geen vieze handen willen krijgen. Ook wil ik graag noemen dat het geweldig was iedere ochtend fruit en yoghurt bij het ontbijt te hebben, ik zat soms met een behoorlijk slaaptekort aan het ontbijt (Nederlanders ontbijten samen!) en dan is fruit en yoghurt bij het ontbijt het middel om vrolijk wakker te worden! Ake 😊

Heenreis:
Net als voorgaande jaren je al ver van te voren verheugen op het kamp. Een paar week van te voren begint dan het echte aftellen. Nog 3, 2, 1 nachten slapen. En daar sta je dan met je koffer(s) en rugtas te wachten op je trein of auto richting Utrecht Centraal. Ik zelf mocht al om 6:05 met de trein vanuit Assen die kant op.

Eenmaal daar – nog niet helemaal wakker – elkaar omhelzen en kennis maken met onze nieuwe aanwinst van de Nederlandse groep: Leila. En daar stonden we dan, wachten op de ICE. In vooruit bedachte groepjes rond 8:15 de trein in. Koffers, armen, benen, alles binnen boord? Dan onze plekken zoeken en iet wat humeurige mensen van onze geserveerde plekken af sturen.

Toen we zaten kon de voorpret beginnen. Verhalen over vorige kampen werden gedeeld. Samen ‘Shithead’ (kaartspel) spelen en nog een beetje gemiste slaap inhalen. Wel op tijd wakker worden voor de overstap op het station in Frankfurt.

Vanaf Frankfurt konden we met een andere ICE weer verder naar Passau. Vanaf Passau in een boemeltreintje in de richting van Pocking. Iets minder luxe en iets minder airco. Per ongeluk bijna een station te vroeg uitgestapt, maar uiteindelijk toch aangekomen op het station in Pocking rond 18:00.

Daar iedereen en alle bagage uit de trein. Op het station stond onze goede vriend Thilo op ons te wachten. We mochten wat bagage en mensen bij hem in de auto kwijt. Fabian, Leila en Rick gingen als eerste met Thilo mee om het lokaal alvast klaar te maken. De rest volgde even later of met de touringcar van de Soli. Na een korte auto-/busreis aangekomen bij het schoolgebouw. Samen met je bagage naar het lokaal je luchtbed claimen en neer ploffen voor het eerste beetje rust.

Terugreis:
’s Ochtends vroeg opstaan om het lokaal schoon achter te laten. Dat betekent: luchtbedden en beddengoed er uit en gesorteerd in de aula leggen, bezem erdoor en alle tafels en stoelen weer op hun plek zetten. Daarna alle bagage mee naar beneden en beginnen aan het laatste ontbijt.

Voordat je de bus in gaat richting het station van Pocking afscheid nemen van iedereen. De vrienden die je hebt gemaakt, de mensen om wie je geeft. Een dikke knuffel, lieve woorden en een traan. In een korte tijd iemand zo goed leren kennen en dan opeens afscheid moeten nemen, wetende dat je sommigen pas over een jaar weer terug ziet.

Dan uiteindelijk toch maar de bus in. Terwijl deze weg rijd met tranen op je wangen al zwaaiend het laatste afscheid neemt van de groep die je uitzwaait. Elkaar troosten onderweg naar het station van Pocking. Daar weer in het boemeltreintje richting Passau.

De terugreis, altijd iets minder spannend omdat er voornamelijk wordt geslapen. Iets meer irritaties omdat slaaptekort toch niet heel bevorderlijk is voor je humeur. Van Passau richting Frankfurt. Daar weer overstappen op een andere ICE. Ondertussen snel een maaltijd bij de Mac scoren. Met je handen vol aan bagage, rugzakken en voedsel toch de trein in weten te komen en je plaats bemachtigen.

Volg ons